Lapland latem: Jak wioska Świętego Mikołaja żyje poza sezonem świątecznym.

Witaj w Laponii, mówi kierowca Ubera, pokazując uśmiech.

Jak informuje The Sun: Jest połowa lipca i przybyłem do oficjalnego domu Świętego Mikołaja.

Usłyszałem pogłoski o letniej scenerii Rovaniemi, ale nie zdawałem sobie sprawy, jak pasjonująco miasto utrzymuje swoje całoroczne festiwale.

Moim pierwszym przystankiem jest Wioska Świętego Mikołaja — immersyjny, świąteczny epicentrum na północ od centrum miasta Fińskiego. Jeśli brzmi to dziwnie, to z pewnością tak się czuję.

W trakcie jazdy do wioski obserwuję tłumy w bikini przechadzające się ulicami Rovaniemi w kierunku Rovaniemen Uimaranta — piaszczystej plaży nad brzegiem rzeki Kemijoki.

Jest 27C i lato trwa pełną parą. Jednak oznaki świątecznej subkultury miasta są niezauważalne.

Swobodnie pasące się renifery opalają się obok dróg, a my przejeżdżamy obok zakładu fryzjerskiego o nazwie Santa Hair.

Otoczony słońcem wkraczam do Wioski Świętego Mikołaja, zbioru czerwonych alpejskich budynków pośród jodeł i sosen.

Oprócz spotkań z Mikołajem, znajduje się tu działająca Główna Poczta, Zwierzęta Świętego Mikołaja oraz Husky Park na Kole Podbiegunowym. Z darmowym wstępem można zwiedzać w swoim tempie.

To nie brak śniegu uderza mnie najpierw, ale brak tłumów.

Zamiast hord turystów w odzieży termicznej, w powietrzu unosi się letnia spokojność.

Na głównym placu mieszkańcy swobodnie przekraczają białą linię, która oznacza oficjalną granicę Koła Podbiegunowego — w towarzystwie powolnych psów na smyczach.

W zeszłym grudniu czekałem na trzygodzinną listę oczekujących, aby zająć miejsce w kolejce do Świętego Mikołaja, teraz patrzę, jak młoda rodzina wchodzi prosto do środka.

Niewiedza to błogość i postanowiłem, że jestem zbyt zaniepokojony, aby odkryć, czy jestem na złej, czy dobrej liście.

Zamiast tego skupiam się na spotkaniu z niektórymi z czteronogich pomocników. Pędzę w kierunku reniferów, gdzie odwiedzający mogą liczyć na intymne spotkania z karmieniem ręcznym.

Elfy serwują lody

Lato to wyjątkowa pora roku dla reniferów. Ich rogi są największe, a większość samic ma cielęta u boku.

Sąsiaduje z zagrodą dla reniferów dom innej gwiazdy Bożego Narodzenia: Pani Mikołajowej.

Jej chatka znajduje się z dala od głównej alejki, a jeśli wszyscy inni wiedzą, że to lipiec, elfy zajmujące się dekoracjami nie dostały wiadomości.

Choinka sięgająca sufitu lśni w rogu, podczas gdy uśmiechnięte elfy serwują lody i wypieki. Kiedy ludzie odwiedzają zimą, zawsze mówię, aby przyjeżdżali latem, mówi Pani Mikołajowa, w melodyjnym głosie z błyskiem w oku.

Opowiada rytmiczną historię: Lata spędzone na pływaniu, łowieniu łososi (ulubione Świętego Mikołaja) i zbieraniu borówek do wypieków.

Topniejący las kształtuje aktywności, które Wioska Świętego Mikołaja ma do zaoferowania, choć nie tak dramatycznie, jak można by się spodziewać.

Wewnątrz Poczty, elfy nadal stemplują i wysyłają listy, sortując wybrane listy do wyznaczonej skrzynki pocztowej oznaczonej grudniem 2025.

Husky Park zaprasza turystów do zabawy z szczeniętami lub przejażdżek na wózkach przystosowanych do warunków bezśnieżnych.

Podczas gdy trenerzy zastępują ciężkie śniegowe buty wędrówkami po leśnych szlakach.

Boże Narodzenie to nie pora roku, lecz stan umysłu.

Teraz wychodzę z pewnością, że duch Świętego Mikołaja jest tak samo magiczny w lipcu, jak w grudniu.