Krytyka Portnikowa wobec Narodowego Panteonu: dlaczego inicjatywa grozi biurokratycznym chaosem.

Zastrzeżenia wobec koncepcji Narodowego Panteonu

Jak informuje Espreso.tv: Witalij Portnikow zakwestionował zasadność powołania Narodowego Panteonu na Ukrainie, podkreślając, że kraj dysponuje już istotnymi miejscami pamięci. Jego krytyczne uwagi pojawiły się w odpowiedzi na inicjatywę prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, który 28 czerwca 2026 roku zarejestrował projekty ustaw dotyczące utworzenia Ukraińskiego Narodowego Panteonu. Zaledwie kilka dni później, 1 lipca 2026 roku, Rada Najwyższa przyjęła ustawę „O Ukraińskim Narodowym Panteonie”. Lokalizacją tego obiektu wyznaczono Narodowy Rezerwat „Ławra Kijowsko-Peczerska”.

Według Portnikowa realizacja tego pomysłu może rodzić poważne komplikacje, zwłaszcza w kwestii uzgodnień z bliskimi zmarłych. Dziennikarz szczególnie zaakcentował, że:

„Pełnienie funkcji prezydenta nie oznacza automatycznie posiadania zasług dla państwowości.” – Witalij Portnikow

Dodał również, że „ogólnie rzecz biorąc, zostawiłby wszystkich tam, gdzie leżą”, sugerując, iż ewentualne przenoszenie grobów jest jego zdaniem niedopuszczalne.

Biurokracja i propozycje alternatywne

Portnikow ostrzegł, że wdrożenie tej inicjatywy może przerodzić się w kolejną biurokratyczną procedurę. „Za każdym razem będzie to problem. Trzeba będzie negocjować z rodzinami, a to grozi przekształceniem się w zwykłą biurokrację” – skomentował. Jako alternatywę zaproponował inne rozwiązanie: „Nie trzeba przenosić mogił – można utworzyć symboliczną aleję rzeźb w ważnym dla kraju miejscu”.

Kwestia utworzenia Narodowego Panteonu na Ukrainie wciąż pozostaje nierozstrzygnięta, a opinie na jej temat są podzielone. Witalij Portnikow, akcentując wartość istniejących już miejsc pamięci, apeluje o ostrożność przy realizacji tego przedsięwzięcia. W obliczu gorących dyskusji społecznych wokół Panteonu kluczowe staje się uwzględnienie aspektów historycznych i kulturowych, które mogą wpłynąć na odbiór całego projektu. Prezydencka inicjatywa może być postrzegana jako próba scalenia narodowej pamięci, jednak konieczne jest znalezienie równowagi między nowymi pomysłami a utrwalonymi tradycjami honorowania wybitnych postaci. Jak zauważa Portnikow, osiągnięcie kompromisu z rodzinami zmarłych może okazać się kluczowe dla powodzenia całego zamierzenia, wymagając starannego planowania i wysłuchania głosu społeczeństwa.