Kosmiczne aromaty: jakie zapachy odczuwają astronauci i jak pachną planety.

Jak informuje ТСН: Mimo że przestrzeń kosmiczna uważana jest za praktycznie idealną próżnię bez powietrza do przenoszenia zapachów, astronauci wracający z otwartej przestrzeni kosmicznej często wspominają o wyraźnych aromatach. Naukowcy badający skład chemiczny ciał niebieskich mają możliwość formułowania hipotez na temat możliwych zapachów planet, komet i księżyców.

Aromaty kosmosu

Badania aromatów kosmicznych pomagają lepiej zrozumieć chemię Wszechświata. Każdy zapach kojarzy się z określoną molekułą, a ich identyfikacja przyczynia się do zrozumienia budowy planet, księżyców oraz procesów powstawania gwiazd i systemów planetarnych. Na przykład związki siarki mogą wskazywać na aktywność wulkaniczną, podczas gdy węglowodory sygnalizują ważne etapy formowania się życia.

Opis aromatów przez astronautów

Astronauci opisują charakterystyczny zapach, który odczuwają po wyjściu w otwartą przestrzeń kosmiczną i podczas spacerów po Księżycu. Przypomina on aromaty smażonego mięsa, rozgrzanego metalu lub dymu spawalniczego. Don Petit z NASA zauważył, że to „przyjemnie słodki zapach dymu spawalniczego”. Astronauci misji Apollo również zauważyli zapach prochu przez księżycowy pył, który dostawał się do kabin.

Harrison Schmitt wspomniał, że zapach „zużytego prochu” pozostał w jego pamięci bardziej wyraźnie niż inne zapachy.

Naukowe wyjaśnienia

Badacze wyjaśniają, że w warunkach niskiej orbity atomowy tlen osiada na skafandrach. Kiedy skafandry są hermetyczne, reaguje on z powietrzem, tworząc ozon lub utlenione związki, które nadają metaliczny zapach. Księżycowy pył codziennie tworzy reaktywne związki chemiczne wskutek uderzeń meteorytów, które, wchodząc w kontakt z tlenem i wilgocią, powodują charakterystyczny zapach prochu.

Badania ciał niebieskich

Misja Rosetta umożliwiła badanie molekularnego składu komety 67P/Churiumow-Gierasimenko. Lądownik Phila odkrył miks lotnych związków, w tym siarkowodoru, amoniaku i formaldehydu. Kierowniczka misji Catherine Altwegg opisała aromaty komety jako mieszankę intensywnych i żrących zapachów, które pomagają zrozumieć pierwotne składniki Układu Słonecznego.

Na Marsie uważa się, że dominuje zapach siarkowodoru z lekką słodką nutą z powodu wysokiej zawartości siarki, magnezu i innych pierwiastków w glebie. Jednak stężenie tych gazów jest bardzo niskie, dlatego zapachy na czerwonej planecie są ledwie wyczuwalne.

Titan, księżyc Saturna, ma gęstą atmosferę i jeziora z metanu i etanu. Jego zapach teoretycznie przypomina benzynę ze względu na obecność cięższych węglowodorów. Dane z misji Cassini-Huygens potwierdziły te informacje, dostarczając dowodów na cykle opadów metanu, podobne do ziemskich, ale uformowane z innych składników.

Warto zauważyć, że metan sam w sobie nie ma zapachu; zapach benzyny związany jest z cięższymi węglowodorami. Tak więc, skład chemiczny Titana wskazuje na jego charakterystyczny „naftowy oddech”, który astronauci mogliby odczuć w warunkach bezpiecznego wdechu.

To badanie pozwala rozszerzyć naszą wiedzę o kosmicznych aromatach i ich wpływie na zrozumienie procesów w kosmosie. Naukowcy kontynuują badania zapachów z innych światów, mając nadzieję na znalezienie nowych wskazówek dotyczących formowania i ewolucji naszego Układu Słonecznego.