Po utracie nogi w ostrzale: historia wolontariuszki, która nie przestaje pomagać.

Codzienne zagrożenie w Chersoniu

Jak informuje UATV: Chersoń wciąż pozostaje miastem na froncie, regularnie ostrzeliwanym przez rosyjskich okupantów. Wśród mieszkańców, którzy muszą mierzyć się z tym zagrożeniem, jest Nuria Wielijewa – wolontariuszka, która mimo utraty nogi w wyniku ataku, nie zaprzestaje niesienia pomocy innym i planuje swoją rehabilitację. Jej postawa jest świadectwem niezwykłej odporności psychicznej w obliczu wojennej traumy, która dotyka całe społeczności.

28 stycznia jej dom został trafiony pociskiem. Kobieta wspomina nagłość zdarzenia:

'Nawet nie zrozumiałam, co się stało. Znalazłam się na podłodze. Uderzyłam głową, jakbym się położyła. Próbuję się podnieść i widzę, że nie mogę. Dopiero gdy zobaczyłam tę oderwaną nogę, zaczęłam krzyczeć, żeby wzywać karetkę, że nie mam nogi'. Nuria Wielijewa

Statystyki cierpienia

Liczby mówią same za siebie i ukazują skalę zagrożenia, na jakie narażeni są cywile. W lutym 2026 roku w obwodzie chersońskim odnotowano 171 osób poszkodowanych w wyniku obrażeń od min i materiałów wybuchowych, w tym 14 dzieci. W tych zdarzeniach śmierć poniosło 13 osób. Dodatkowo, ataki rosyjskich dronów spowodowały obrażenia u 65 osób, z czego 4 były śmiertelne.

Mimo wszystko Nuria Wielijewa nie poddaje się przygnębieniu. Mówi:

'Otrzymałam taką ranę. Oczywiście, nie wiem, za co mi to, ale rozumiem, że to wojna... Nikt nie jest przed tym bezpieczny, prawda? Nie załamuję się'. Nuria Wielijewa

Siłę do walki czerpie z przykładów innych. 'Widzę filmiki, jak ludzie wstają na protezę i biegają, nasi paraolimpijczycy. Skoro oni żyją, to znaczy, że ja też będę żyła' – deklaruje, myśląc o swojej przyszłości.

Sytuacja w regionie jest ekstremalnie trudna, a ciągłe ostrzały pochłaniają kolejne ofiary wśród ludności cywilnej. Historie takie jak ta pokazują nie tylko rozmiar kryzysu humanitarnego, ale i pilną potrzebę wsparcia dla poszkodowanych w procesie adaptacji do nowej rzeczywistości. Odwaga i determinacja osób takich jak Nuria Wielijewa są dowodem na niezniszczalnego ducha tych, którzy przeżywają konsekwencje wojny. Przypominają one również społeczeństwu o fundamentalnym znaczeniu pomocy w rehabilitacji i integracji ofiar konfliktu.