Jak klienci za granicą mogą wymienić karty Oszczędności? Problem i rozwiązania.

Klienci Oszczędności za granicą bez możliwości wymiany karty

Jak informuje Novyny.live: Osoby korzystające z usług Oszczędności, które przebywają poza Polską, napotykają poważne trudności przy próbie wymiany wygasających kart płatniczych. Dotyczy to w szczególności obywateli, którzy zmuszeni byli opuścić kraj z powodu konfliktu zbrojnego. Przykładem jest klientka banku, obecnie w Norwegii, która relacjonuje:

„Przebywam za granicą (w Norwegii) z powodu wojny i jestem pracownikiem ukraińskiej instytucji państwowej”

Procedura automatycznego przedłużania ważności kart Oszczędności rozpoczęła się w lutym 2022 roku, a ostateczny termin ich ważności ustalono na 30 czerwca 2026 roku. Mimo tego klienci wciąż nie mogą w prosty sposób otrzymać nowych fizycznych kart. Dodatkową barierą są wysokie koszty formalności – w Norwegii cena notarialnego pełnomocnictwa do takich operacji sięga 5000–6000 koron, co stanowi znaczący wydatek.

Krytyczny okres ważności kart

Okres, w którym karty tracą ważność, obejmuje miesiące od lutego 2022 do października 2025 roku. Oznacza to, że klienci, których karty wygasły w tym przedziale czasowym, znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, pozbawieni dostępu do swoich środków. Problem wymaga pilnego rozwiązania, ponieważ wielu klientów banku pozostaje za granicą i nie ma fizycznej możliwości załatwienia sprawy w oddziale. Sytuacja ta pokazuje, jak ważna jest elastyczność instytucji finansowych w czasach kryzysu.

W związku z tym Oszczędności musi wypracować i wdrożyć alternatywne ścieżki wymiany kart dla klientów rezydujących poza krajem.

Obecny impas w wymianie kart za granicą uwidacznia pilną potrzebę działania ze strony banku. Dla wielu osób, które musiały opuścić swoje domy, dostęp do zgromadzonych funduszy jest kwestią podstawowego bezpieczeństwa. Bank powinien zapewnić możliwość sprawnej i terminowej wymiany nośników płatniczych, co nie tylko pomoże poszkodowanym klientom, ale także wpłynie na postrzeganie wiarygodności samej instytucji w obliczu wyzwań humanitarnych i wizerunkowych.