Dlaczego Rosja zawiodła jako sojusznik Iranu po śmierci Alego Chameneiego.

Reakcja Kremla na śmierć przywódcy Iranu

Jak informuje UATV: Minęło dziewięć miesięcy od śmierci najwyższego przywódcy Iranu, Alego Chameneiego. Mimo że wydarzenie to wywołało reakcję w Moskwie, Rosja nie podjęła żadnych realnych kroków, by wesprzeć Teheran. Obserwatorzy wskazują na postępujące osłabienie relacji między tymi sojusznikami oraz na niezdolność Kremla do udzielenia pomocy partnerom w trudnym czasie.

Po śmierci Chameneiego, Władimir Putin określił ją jako 'cyniczne morderstwo' i 'rażące naruszenie prawa międzynarodowego'. Wcześniej wypowiadał się o niechęci do dyskutowania o ewentualnej likwidacji przywódcy, lecz wobec zaistniałych faktów zmienił stanowisko. Warto dodać, że Iran i Rosja są związane umową o strategicznej współpracy, jednak dokument ten nie przełożył się na aktywne działania Kremla na rzecz Teheranu.

Eksperci o słabości rosyjskich władz

Analitycy podkreślają, że cała sytuacja obnaża słabość rosyjskiego kierownictwa. Oleg Łysnyj stwierdził, że

„słabo wypada Putin, wygląda na przestraszonego i niekonsekwentnego”

„Putin nie ma zamiaru ryzykować własnego życia, stabilności reżimu państwowego ani swojej wizji bezpieczeństwa narodowego Rosji”

W kontekście tych wydarzeń Andriej Sybiga zauważył, że 'Putin stracił trzech swoich najbliższych przyjaciół w nieco ponad rok', wymieniając Asada, Maduro i Chameneiego. Świadczy to o poważnych wyzwaniach, przed jakimi stoi rosyjski przywódca w polityce zagranicznej, co może wpłynąć na stabilność jego reżimu.

Michaił Podolak dodał, że 'długa wojna na Bliskim Wschodzie jest tym, czego potrzebuje FR', podkreślając zainteresowanie Kremla przedłużającym się konfliktem w regionie. Jednak pomimo tych strategicznych interesów, brak konkretnych działań na rzecz Iranu po śmierci Chameneiego dowodzi ochłodzenia relacji między sojusznikami.

W ten sposób sytuacja wokół Iranu podaje w wątpliwość zdolność Rosji do wspierania partnerów w kryzysowych momentach. Sprawa śmierci Alego Chameneiego i reakcji Kremla uwydatnia trudności, z jakimi mierzy się rosyjskie kierownictwo w polityce międzynarodowej. Utrata wpływowych sojuszników, takich jak Chamenei, Asad i Maduro, sugeruje, że Rosja może nie dysponować wystarczającymi zasobami lub strategiczną wolą do aktywnego angażowania się na rzecz swoich partnerów. Może to prowadzić do dalszej erozji jej pozycji na arenie międzynarodowej, szczególnie na Bliskim Wschodzie, gdzie stabilność i wsparcie sojuszników są kluczowe dla realizacji jej strategicznych celów.