Wspólna własność mieszkania — jak nie stracić swojej części.

W sytuacjach życiowych, gdy jedna mieszkanie lub dom należy do kilku osób — na przykład małżonków, krewnych lub inwestorów — pojawia się pojęcie wspólnej własności. Prawo wyróżnia dwa podstawowe typy: wspólna własność bezudziałowa oraz wspólna własność z określonym udziałem. Każdy z nich ma swoje zasady, możliwości i ograniczenia, które warto znać jeszcze przed zakupem lub darowaniem nieruchomości.

Wspólna własność bezudziałowa zakłada, że wszyscy współwłaściciele posiadają nieruchomość bez określenia udziałów. To typowa forma dla małżonków: mieszkanie nabyte w trakcie małżeństwa automatycznie uznawane jest za wspólną własność, nawet jeśli umowa została podpisana tylko przez jednego z małżonków.

Przy tym żaden ze współwłaścicieli nie może samodzielnie dysponować częścią majątku, dopóki nie zostanie ona określona przez sąd lub na podstawie wzajemnej umowy. Sprzedaż, darowizna, wymiana możliwe są tylko za zgodą wszystkich.

Czym jest wspólna własność z określonym udziałem w mieszkaniu lub domu

W przypadku wspólnej własności z określonym udziałem każdy ze współwłaścicieli ma wyraźnie określony udział w prawie własności. Na przykład, jedna trzecia mieszkania należy do siostry, dwie trzecie — do brata. Tego typu forma jest częściej spotykana w kwestiach spadkowych lub przy zakupie nieruchomości przez kilku inwestorów.

Własność z określonym udziałem pozwala na samodzielne dysponowanie swoją częścią majątku: można ją sprzedać, podarować lub przekazać w spadku — ale zgodnie z prawem pozostali współwłaściciele mają prawo pierwokupu. Oznacza to, że zanim sprzeda się część osobie zewnętrznej, należy pisemnie zaproponować ją innym współwłaścicielom.