Mimo sankcji: UE zwiększa import rosyjskich paliw – przegląd danych z maja.

Relacje energetyczne między UE a Rosją w 2026 roku

Jak informuje Espreso.tv: W maju 2026 roku Unia Europejska nadal zajmowała czwarte miejsce wśród największych nabywców rosyjskich paliw kopalnych. Dzięki importowi o wartości około 2,3 miliarda euro zapewniła Rosji około 12 procent jej dochodów z eksportu. Importy skroplonego gazu ziemnego (LNG) i produktów naftowych z Rosji nadal rosły, mimo istniejących ograniczeń. Wśród największych europejskich nabywców rosyjskiej ropy i gazu znaleźli się:

• Węgry z importem o wartości 674 milionów euro;
• Słowacja z 497 milionami euro;
• Hiszpania, która skoncentrowała się wyłącznie na imporcie LNG jako trzeci co do wielkości nabywca rosyjskich paliw.

Francja importowała rosyjskie LNG o wartości 253 milionów euro – spadek o 29 procent w porównaniu do kwietnia. Belgia również zmniejszyła swoje zakupy: kupiła rosyjskie LNG za 252 miliony euro, co oznacza spadek o 31 procent. Od 21 stycznia 2026 roku w UE obowiązuje embarga na import produktów naftowych wytworzonych z rosyjskiej ropy naftowej. Niemniej jednak w maju zrealizowano dziesięć dostaw takich produktów w porty UE. Największym odbiorcą była Cypr, który otrzymał trzy z tych dostaw.

Eksport rosyjskiej ropy naftowej i polityka energetyczna UE

Od 23 kwietnia 2026 roku, gdy rurociąg „Drużba” wznowił działalność, rosyjski eksport ropy naftowej przez rurociągi wzrósł o 22 procent. Rozwój ten pokazuje, że rosyjskie paliwa kopalne nadal odgrywają znaczącą rolę w polityce energetycznej niektórych państw członkowskich UE, pomimo wszelkich zakazów i restrykcji.

Sytuacja uwidacznia złożoność relacji energetycznych między Unią Europejską a Rosją, w których interesy gospodarcze często kolidują z politycznymi decyzjami.

Chociaż państwa UE starają się zmniejszyć swoją zależność od rosyjskich nośników energii, zmuszają je do tego realia rynkowe oraz własne potrzeby energetyczne, co prowadzi do kontynuacji importów. Rodzi to pytania o skuteczność sankcji. Przyszłe kroki UE w sektorze energetycznym mogą znacząco wpływać na jej strategię bezpieczeństwa i stabilność gospodarczą w obliczu globalnych zmian na rynku energii.