Bachmut odebrał życie archeologowi i konserwatorowi. Historia Oleksija Wojtiuka.

Życie i strata

Jak informuje TSN.ua: Ukraiński archeolog i konserwator zabytków, Oleksij Wojtiuk, poległ w 2023 roku, broniąc Bachmutu. Miał 38 lat. Od tego samego roku był uznawany za zaginionego, a o jego śmierci ostatecznie poinformowano dopiero po badaniach DNA. Społeczność naukowa i lokalna pożegnała utalentowanego specjalistę, który odcisnął wyraźne piętno w dziedzinie archeologii i renowacji zabytków. Jego śmierć to bolesny przykład, jak wojna niszczy nie tylko teraźniejszość, ale także przyszłość badań nad przeszłością.

Działalność i osiągnięcia

Wojtiuk pracował w Muzeum Krajoznawczym w Równem, gdzie specjalizował się w renowacji ceramiki i wyrobów metalowych. Jego znaczącym odkryciem był cmentarzysko z epoki miedzi, co stanowiło istotny wkład w poznawanie pradziejów Ukrainy. Podczas wykopalisk odnalazł również szczątki książąt Czartoryskich, co potwierdziło jego wysokie kwalifikacje i oddanie dla archeologii. Był także ekspertem Służby Bezpieczeństwa Ukrainy w zwalczaniu przemytu starożytności, angażując się aktywnie w ochronę narodowego dziedzictwa kulturowego.

W 2022 roku zgłosił się na front jako ochotnik. Służył jako karabinowy maszynowy w obronie terytorialnej, a jego determinacja w obronie ojczyzny przed agresją była widoczna w jego czynach.

Olga Morozowa, zastępczyni dyrektora muzeum, podkreśliła: 'Dziś w Ukrainie jest bardzo mało konserwatorów. Zwracano się do niego praktycznie z całego kraju. Potrafił to robić, miał do tego pasję, ale nie udało się'.

Jurij Ojcius, szef klubu «Ostwycia», również zaznaczył wagę postaci Oleksija, stwierdzając, że 'chciał uprawiać archeologię nie w sowieckim stylu'. Wojtiuk widział ścieżkę rozwoju dla ukraińskiej nauki, a jego strata jest dotkliwa dla całego środowiska. Pamięć o nim przetrwa wśród tych, którzy doceniali jego wkład w naukę i kulturę Ukrainy.

Śmierć Oleksija Wojtiuka uwydatnia nie tylko utratę wybitnego fachowca, ale także podkreśla kluczowe znaczenie ochrony dziedzictwa kulturowego Ukrainy w czasie wojny. Jego praca w renowacji i archeologii była wzorem profesjonalizmu i oddania, pokazując, jak ważne jest wspieranie nauki nawet w najtrudniejszych czasach. Utrata takich osobowości jest boleśnie odczuwalna zarówno dla środowiska kulturalnego, jak i dla całego społeczeństwa.