Kryzys z lekami w UE: dlaczego brakuje niezbędnych preparatów.

Brak leków w krajach UE staje się poważnym problemem

W krajach Unii Europejskiej coraz więcej problemów związanych z brakiem leków. Z danych Najwyższej Izby Kontroli wynika, że w ubiegłym roku problem ten osiągnął rekordowe rozmiary. Jak informuje portal 'Glavkom', informacje te podaje Euronews.Zgodnie z danymi Europejskiej Agencji Leków (EMA) w okresie od 2022 do 2024 roku odnotowano 136 przypadków krytycznego niedoboru leków. Na marzec tego roku stwierdzono brak 34 preparatów, z czego 16 znajduje się na liście niezbędnych środków określonych przez Komisję Europejską.

„Do deficytowych trafiły takie niezbędne preparaty, jak trombolityki, antybiotyk amoksycylina, antidota na zatrucie cyjankiem”.

Problemy z niedoborem wynikają z trudności w produkcji, nagłego wzrostu popytu lub decyzji producentów o wycofaniu preparatów ze sprzedaży. Prowadzi to do ograniczeń w dostawach zarówno na krótki, jak i długi okres.

Fragmentacja danych i różnorodne regulacje

Jednym z głównych problemów jest brak jednolitego systemu ewidencji dostępności leków i ich zapasów. Wymagania wobec producentów znacznie różnią się w każdym kraju. Na przykład w Holandii producent jest zobowiązany powiadomić Ministerstwo Zdrowia o niedoborze zapasów na dwa miesiące przed wygaśnięciem terminu dostawy. W Belgii producent może poczekać, aż zapasy faktycznie się wyczerpią.

„Audytorzy zauważyli, że przepisy dotyczące krytycznie ważnych leków w UE nie przewidują mechanizmów przymusowych, które umożliwiłyby organom kontrolnym zapewnienie przestrzegania przez producentów ich zobowiązań”.

Niestety, nawet po uchwaleniu nowych ustaw i inicjatyw Komisji Europejskiej oraz EMA sytuacja z niedoborem leków pozostaje trudna. Rozszerzono listę leków, które są dostarczane bezpłatnie pacjentom z budżetu państwa.Sytuacja z niedoborem leków w krajach UE staje się poważnym problemem dla ludności. Fragmentacja danych i różne zasady regulacyjne znacznie utrudniają kontrolę dostaw leków, co pogarsza sytuację nawet w dobrze rozwiniętych krajach europejskich. Określenie wspólnych standardów i mechanizmów monitorowania mogłoby być ważnym krokiem w rozwiązaniu tego pilnego problemu.